โลกของฉัน

Chapter 26 Part 20 : เวลาดีๆ

Sun, 05 Oct 2008 16:42:49 GMT

ช่วงนี้วุ่นๆกับงานและเรื่องต่างๆจนไม่ได้อัพเลยแฮะ วันนี้รู้สึกผิดที่ดองบล็อคมานาน จริงๆก็อยากเขียนถึงหนิงมากเลยล่ะ แต่ว่า งานเยอะจนไม่มีเวลากันเลยทีเดียว

เวลาที่ผ่านมาก็มีความสุข ทุกข์ งง ขำๆ ปนๆกันไป แต่ทุกวันก็ยังมีหนิงอยู่ นั่นก็ทำให้รู้สึกว่ามีความสุขพอตัวเลยล่ะที่ได้ซื้อของกินไปให้ตอนเช้า(หนิงบอกว่ามาให้อาหารตอนเช้า) แล้วก็มารับตอนเย็นเกือบทุกวัน ถ้าฉิ่งไม่ได้ติดธุระอะไร หนิงเคยบอกว่าฉิ่งคงเหนื่อยมากๆ(จิงแต่เป็นเรื่องที่พูดไม่ได้เพราะว่ารักที่จะทำ) ก็บอกแค่ว่าไม่เหนื่อยเท่าไหร่แล้วทำแบบนี้มันดีกว่าที่เราจะไม่มีเวลาที่จะเรียนรู้กันเลย

มะวานมีเรื่องชวนเซอร์ไพรส์มากมาย พอดีตอนแรกหนิงอยากกินหมี่กะทิ ฝีมือฉิ่ง ซึ่งก็กะว่าจะให้ไปหลังเลิกเรียน แต่ที่ไหนได้ หนิงไปเรียนไม่ทันเลยอยากไปที่ไหนก็ได้(เซอร์ไพรส์สเต็ปแรก) ก็เลยไปที่มิวเซียมออฟสยาม ตรง mbk แล้วก็เลยเอาหมี่กะทิ แล้วก็ผัดผักบุ้งเจไปนั่งกินกันตรง bts(พอดีมีจัดงานกินอาหารเจฟรี ก็ลยได้ที่นั่ง) แล้วก็ไปซื้อรองเท้าตรงแถวๆเอกมัย เสร็จแล้วฉิ่งก็จะติดธุระที่จะต้องเอาอีนัลไปหาหมอ(แมวสุดเลิฟของที่บ้าน) หนิงก็เลยอาสาจะไปเป็นเพื่อน(เซอร์ไพรส์สเต็ปสอง) แล้วก็เลยถามหนิงว่า ต้องเข้าบ้านก่อน แล้วต้องเจอยาย พี่ขิม พ่อ แม่ หนิงจะว่าไง หนิงก็บอกว่าไม่เป็นไร(เซอร์ไพรส์สเต็ป สาม) ก็เลยพาหนิงเข้าบ้าน ใจนึงก็กัวๆว่าหนิงไม่พร้อมรึป่าว กัวออึดอัด(ลำพังตอนนี้ก็แน่นพอตัว คิ้ๆๆๆ) แต่ก็ไปได้ด้วยดี เพราะที่บ้านไม่มีอะไรติติง(พี่ขิมชมว่าหนิงสวย) ขำๆไป ถึงบ้าน ยายหลับ พี่ขิมหลับ ปลุกยายเอาว่าที่หลานสะใภ้ไปไหว้ คุยกะยายหนิงก็นั่งขำเอิ้กๆอ้าก(แหงสิ หัวลูกนกต้นแบบมาจากยาย) แล้วพี่ขิมก็ตื่นมาก็จับนิลไปหาหมอ พอดีพ่อกลับมาพ่อเลยขับรถไปส่ง กลับมาบ้านอีกทีหนิงก็คุยเรื่องสมุนไพรกะพ่อแม่ จากนั้นก็ไปส่งหนิงที่หอ

มีความสุขมากเลย หวังว่าอาหารที่ฉิ่งทำ หนิงคงจะกินได้นะ

ดีใจที่มีหนิงเป็นแฟนนะ อยากให้ทุกๆวันมีความสุข และอยากให้เรารักกันมากขึ้นเรื่อยๆ

ฉิ่งรักหนิงนะ

แว้บดีก่า

Chapter 26 Part 19 : ช่วงเวลาที่ผ่าน

Sat, 28 Jun 2008 11:34:04 GMT

ช่วงเวลาสั้นๆที่ผ่านมา มีหลายเรื่องที่เราได้พบพานมากับผู้หญิงคนนี้มากมายเหลือเกิน ทั้งความสุขความเศร้า และอะไรหลายๆอย่าง มันก็ทำให้เราเข้าใจหนิงมากขึ้น และตอนนี้เราว่าเราเข้าใจในสิ่งที่หนิงพยายามจะบอกเราแล้วล่ะ

คำขอโทษสำหรับเรานั้นมันเป็นคำพูดที่เราพูดเมื่อเรารู้สึกผิดต่อคนๆนั้น เราอยากขอโทษเพราะเราเชื่อว่ามันดีกว่าที่จะไม่แสดงความรับผิดออกมา แม้ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยซักเท่าไหร่ แต่ก็ว่านะ ขอโทษบ่อยๆ มันดูไม่มีค่ามันน่ารำคาญ ไม่มีภาวะผู้นำ ดูอ่อนแออีก เราเข้าใจแล้วล่ะ และเราก็จะปรับปรุงนะ เราคงไม่บอกหนิงด้วยปากเราหรอก เดี๋ยวหนิงรำคาญเอาเป็นว่า เราบอกตัวเองแล้วกันว่าจะพูดออกมาเมื่อมันแย่มากๆละกันนะ เพราะเราคิดมากเกินไป เราเซนส์สิทีฟเกินไป เราจะพยายามเป็นคนที่เข้มแข็งจะได้สามารถนำหนิงได้

วันที่หนิงบอกให้เราตัดใจเพราะว่าหนิงจะไม่ได้อยู่กทม. ทำไมไม่รู้เรารู้สึกใจหายมากๆ เราก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไม่แค่เริ่มมา 1 เดือน ทำไมเรารู้สึกว่าเราไม่อยากตัดใจ เราร้องไห้ เราไม่รู้ว่าเราร้องไห้เพราะอะไร มันอาจเป็นเพราะว่าเราไม่อยากให้หนิงจากเราไปก็ได้ เราอยากให้หนิงอยู่ข้างๆเรา ถึงว่าบางทีหนิงจะนิ่งๆเฉยๆแต่เราก็ยังได้เห็นหนิงอยู่ตรงนี้ มัน่าขำตัวเองนะว่าทำไมนะเรารักใครขึ้นมาแล้วเรามักจะต้องจากกันทุกทีสินะ ถ้าเป็นคนอื่นเราก็ไม่รู้ว่าเราจะรู้สึกเสียใจได้ขนาดนี้รึเปล่า

เรานั่งหาหนทางมาตลอดก หัวก็เครียดๆเพราะมันมีหลายๆเรื่องประดังเข้ามาพร้อมๆกันจนบางครั้งมันก็แย่เหลือเกิน แต่ปัญหาต่างๆมันก็ค่อยๆผ่านไปแล้วล่ะ

วันพฤหัสพาหนิงไปกินข้าวที่ ซูกิชิ เพราะเรากลัวว่ามันจะเป็นวันสุดท้ายที่เราอาจได้เจอหนิงอยู่ตรงนี้ ตอนไปส่งหนิงหนิงก็ร้องไห้ เพราะหนิงก็ไม่อยากไปจากกทม.เหมือนกัน แต่มารู้เมื่อวันศุกร์ว่าหนิงก็ร้องเพราะเรื่องเราด้วย TvT

เราดีใจมากๆเลยนะที่หนิงยังอยู่ที่นี่ เรารักหนิง ถึงแม้ว่าหนิงอาจจะมีบทโหด ใจร้อน ซึ่งตรงข้ามกับเราเยอะเหมือนกันแต่ว่า เราคิดว่ามันน่าจะเป็นสิ่งที่ไปกันได้นะ จากนี้เราจะพยายามเป็นผู้ชายที่ดี และเป็นตัวของตัวเอง เราจะไม่คิดมากไม่เสียสเถียร ไม่อ่อนไหวนะ

เราอยากให้หนิงมาเป็นคนรักของเรานะ แล้วมันก็น่าจะได้เวลาที่จะบอกแล้วสินะ

Chapter 26 Part 18 : เพียงเพราะเหนื่อยล้า

Thu, 19 Jun 2008 16:53:55 GMT

ช่วงนี้เหนื่อยพอตัวเลย เทียวไปเทียวมาระหว่าง ubc และออฟฟิศ หมดแรง หมู่นี้รู้สึกชีวิตจะ busy มากๆ เหนื่อย + ล้าอาจทำให้อารมณ์ไม่คงที่เท่าไหร่

ทำไมหมู่นี้น้อยใจง่ายจิงนะเรา

หนิง เราเป็นห่วงหนิง แต่บางเรื่อง เราก็ไม่รู้จริงๆว่าเราจะทำยังไง

ตึงมากไปมั้งช่วงนี้ ขอหย่อนบ้างนะ

หลายๆเรื่องหนิงเหมือนพี่ขิมจนน่าตกใจจิงๆ

เรารู้สึกว่าอะไรบางอย่างระหว่างเราสองคนมันเปลี่ยนไปเยอะนะ ดูหนิงจะหงุดหงิดง่ายอ่ะ แต่เอาเหอะเราเข้าใจ

Chapter 26 Part 17 : Emotion

Sun, 15 Jun 2008 15:43:29 GMT

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาเหนื่อยมากๆเลยล่ะงานเยอะแยะ เรื่องราวเยอะแยะและวุ่นวาย และมีหลากหลายอารมณ์จริงๆ ทั้งสุข และเศร้าคละเคล้ากันไป

เมื่อวันศุกร์นโน้น ไปดูหนังกะหนิงมาตื่นเต้นมากๆเพราะว่ามันเป็นครั้งแรกนะทีได้ไปดูหนังกะคนที่ตัวเองชอบ แต่ว่ารีบไปก็กัวไม่ทันแท็กซี่ก็ไม่ยอมไปอีกเพราะรถติดมากๆ เครียดเลยกัวไปไม่ทัน แต่แล้วก็ไปทัน ให้หนิงไปเอาตั๋วก่อน รอดไปงานนึง เสร็จแล้วก็ไปดูนาเนียกันขำดีอ่ะ ดูเสร็จก็ไปกินก๋วยเตี๋ยวกัน เสร็จสรรพ กลายเป็นว่วันนี้หนิงเลี้ยงเรา ก็รู้สึกว่าไม่อยากให้เลี้ยงเพราะใจเราอยากเลี้ยงหนิงมากก่า แต่ต่างคนต่างก็ไม่ยอมจนหมาวิ่งมาเห่า แล้วก็พูดพ้อมกันว่า "กัดมันเลย" เรารู้สึกขำ และมีความสุขมากๆเลยนะ ไม่รู้ว่าหนิงจำได้มั้ย แต่เรารู้สึกว่าเป็นช่วงเวลาแว้บนึงที่เรามีความสุขมากๆเลยล่ะ แล้วเราก็ไปส่งที่หอและก็กลับบ้าน

วันอังคารก็ไปส่งหนิงแต่หนิงก็หิวก็เลยไปกินยำแซ่บกัน แล้วก็เลยไปส่งหนิงที่หอ คราวนี้หนิงก็เลี้ยงอีกแล้ว กลุ้มใจจิงๆว่านี่ทำไมต้องให้หนิงมาเลี้ยงด้วยเนี่ย

วันพุธ ก็พาหนิงไปตีแบด หนิงก็ติดลมเลยอยู่ยาวแล้วก็พาไปส่งหอ คราวนี้ได้ออกค่ารถให้ซักที จะมีรู้สึกติดค้างอะไรกันนักหนาเนี่ยหนิง

อะไรๆมันก็เหมือนจะพอไปได้ แต่ว่าเราก็ไม่เข้าใจนะว่าทำไมหนิงถึงรู้สึกว่าจะคบกันได้ไม่นาน เรารู้ตัวเราดีว่าเราไปเหมือนกันกับเขามากมายแค่ไหน แต่เราก็พูดไม่ออกเหมือนกัน เราไม่รู้ เรารู้แค่ว่าเราก็เป็นตัวเราอย่างนี้มานานแสนนาน แล้วก็แค่หวังว่าจะมีกคนที่สามารถยอมรับตัวตนแบบนี้ได้ เคยคิดว่าหนิงจะรับได้ แต่ก็เหมือนว่าจะไม่ใช่แล้วแฮะ เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมหนิงพูดเรื่องนี่ทีไรใจเราลึกๆมันก็กลัว แล้วความเศร้ามันก็มีอยู่ข้างในมากมายได้ขนาดที่รู้สึกอยากร้องไห้ แต่อย่างมากก็ยังข่มมันไว้ได้ตลอด และคำถามก็เกิดกับตัวเองเสมอว่าทำไมนะเวลาคิดจะรักใครซักคน เราก็ต้องเสียเขาไปทุกครั้งเลยใช่มั้ย

เหมือนหนิงยิ่งรู้จักเรามากขึ้น แต่เราก็เหมือนเป็นคนที่ดูเหมือนจะไม่ใช่ขึ้นยังไงก็ไม่รู้ แต่เรายังถอยไม่ได้หรอกนะ เราขอยืนอยู่ตรงนี้จนวินาทีสุดท้ายของเราล่ะ

เราอยากรักหนิง โดยที่หนิงรักเรา เราไม่รู้ว่าเราจะทำให้หนิงมั่นใจได้ยังไง เราไม่อยากให้หนิงมีความคลางแคลงหรือไม่มั่นใจในตัวเรา แต่เราก็ไม่รู้ว่าเราจะทำยังไง เรารู้แค่ว่าเราแค่ช่วยทุกอย่างสำหรับหนิงเท่าที่เราจะมีความสามารถ มันเป็นสไตล์เรา เราเป็นคนงี่เง่า เพ้อเจ้อ เพ้อฝัน เราเป็นงี้

ที่ไม่คาดหวังอะไรในอนาคตเพราะไม่อยากเสียใจมากเกินไป เรากลัวว่าถ้าเราวาดฝันเอาไว้มากเกินไป เราก็กลัวใจตัวเองเหมือนกันว่าเราจะความคุมความรู้สึกตอนที่เราผิดหวังได้อีกมั้ย มันนานมากๆแล้วที่รู้สึกไม่กล้าที่จะผิดหวังมากนี้ แต่ถ้ากลัวเราจะทำอะไรให้หนิงไม่ได้เลยจริงๆ เราเลยไม่ค่อยคิดอะไรเรื่องนี้เท่าไหร่

แค่หวังว่าทำแล้วหนิงจะสุข สบายใจ ได้มีอะไรๆดีๆในชีวิต เราหวังแค่นั้น แค่นี้เราก็มีความสุขเล็กๆของเราเองแล้วล่ะ

กลัวตัวเองจริงๆ กลัวผิดหวังอีกจนไม่กล้าเปิดใจรับอะไรมากกว่าเดิมแล้ว แต่เอาเหอะ ทุกอย่างมันมีความจริงของมันอยู่ เรามีหน้าที่หาคำตอบล่ะนะ

Chapter 26 Part 1 : On my way (ไม่ค่อยได้อัพเลยเรา)

Sun, 01 Jun 2008 16:49:57 GMT

กราบเท้าหลายๆคนที่เข้ามาอ่านที่เคารพ เนื่องด้วยช่วงนี้ใช้ชีวิตเป็นซีรี่ย์เกาหลีเรื่อง ชีวิตวุ่นวาย กับ นายว้าวุ่นมาซักพักนึง จนไม่มีเวลาและอารมณ์อัพเลย เอาเป็นว่าคงได้แต่สรุปๆ ละกันนะ

ช่วงนี้งานก็มะรุมมะตุ้มจิงๆ ทั้งในบ้านและนอกบ้านเลย โอยเหนื่อย

เมื่อวันก่อน วัน พฤหัส น้องลูกหมาก็ตายไป

ลูกหมา เป็นแมวตัวหนึ่งในบ้าน เป็นลูกของน้องนิล เกิดมาสองปีก่าแระ แต่สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงเลย เป็น FeLV ซึ่งเป็นโรคเยื่อบุช่องท้องอักเสพ แต่ทคือเป็นที่ช่องอกทำให้หายใจลำบาก พอเป็นหวัด ก็ยิ่งแย่เข้าไปอีก พอพาไปหาหมอ ก็เลยตกใจหายใจไม่ทัน ช็อคไปเลย ยังไงก็ฝันดีนะ เป็นไปได้ถ้าจะเจอกันก็ขอให้แกมีชีวิตใหม่ที่ดีนะ ทำบุญให้แล้ว รับไปด้วยล่ะ

และแล้วใจที่มันหยุดนิ่งอยู่กับที่ ก็มีคนมาถามว่าเดินได้หรือยัง ขอบคุณนะหนิงที่ทำให้เรากล้าที่จะเดินไปอีกครั้ง ถึงแม้ว่าตอนแรกๆใจเราก็กลัวๆก็เหอะ เพราะทุกครั้ง ที่คิดจะก้าวไป ภาพในอดีตมันก็ย้อนมาซะทุกทีจนไม่กล้าที่จะก้าวออกไปซักที แต่ตอนนี้ก็กล้าที่จะก้าวเดินต่อไปแล้วล่ะ เราคงไม่สนใจอะไรมากไปกว่าการค้นหาคำตอบในใจของตัวเองแหล่ะนะ ถ้าถามว่า ณ ตอนนี้เรารู้สึกยังไงกับหนิง ข้อนึงคือหนิงเป็นคนที่เปิดเผย และตรงไปตรงมามากๆ(บางครั้งก็รู้สึกว่าโหดเหมือกันเวลาโดนถาม) มันทำให้เรารู้สึกอะไรบางอย่างซึ่งตอนนี้ขออุบเป็นความลับไว้ก่อนดีก่า และจากวันที่เราได้รู้จักกับหนิง มาจนวันนี้ หนิงเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง วันแรกที่เจอ เรารู้สึกสบายใจเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆหนิง แต่ตอนนั้นเราก็ทำได้แค่ยิ้ม และอยู่อย่างเงียบๆ เพราะว่าเราไม่กล้าที่จะคิดต่อ และ ณ ตอนนั้นก็ไม่พร้อมที่จะคิดอะไรกับใครด้วย ไม่รู้สินะเราไม่ค่อยมีความมั่นใจเหลือน่ะว่าเราจะเป็นคนที่ใช่สำหรับใครรึเปล่า แต่มาวันนี้ก็คงบอกได้แค่ว่า ใจเราก็เหมือนมีกระปุกอยู่แหล่ะ ส่วนที่เป็นเพื่อนมันก็มีเยอะแยะ ส่วนที่มากกว่านั้นก็คงต้องสะสมซักพักนึง ก็เหมือนกับหนิงเองล่ะอย่างที่เราบอก่า เรายังรู้จักกันแค่ในระดับนึงก็ต้องมองกันให้ม่านี้ล่ะนะ จิงป่ะ

สุดท้ายจะลงเอยยังไง ก็คงให้เวลา และอะไรหลายๆอย่างเป็นคำตอบล่ะนะสำหรับเรา เราก็คงต้องเดินอย่างเต็มที่แล้วล่ะ แต่จริงๆก็เหมือนจะได้คำตอบส่วนนึงมาในใจแล้วล่ะ เป็นคำตอบที่ได้มาโดยไม่ทันไดมตัวเองซะด้วยสินะ แต่เราก็คงต้องพิสูจน์ตัวเองให้หนิงเชื่อใจด้วยล่ะนะ

สุดท้ายบนทางเดินเส้นนี้จะเป็นยังไงต่อไปล่ะเนี่ย ไม่มีใครรู้จริงๆล่ะนะ แต่เราคงต้องทำอะไรบางอย่างอีกแล้วล่ะ

Chapter 26 Part 15 : Songkran Fest

Tue, 15 Apr 2008 13:25:54 GMT

หยุดยาวๆ มีเรื่องต่างๆเกิดขึ้นมากมายเลยล่ะ เฮ้อ เหนื่อย ร้อนก็ร้อน จะนอนแปะแต่ก็นอนไม่ได้ โบนัสออกก็เลยให้พ่อไปส่วนนึงเป็นค่าซ่อมกระจก เหมือนเป็นคนดีเนาะ แต่ก็ไม่ดีหรอก เพราะจิงๆก็น่าจะทำไรได้มากก่านี้ หยุดยาวเหนื่อยกะการนั่งซ่อมตู้ปลา ซึ่งมาวันนี้... เฮ้อ เหมือนเหนื่อยเปล่าเพราะว่าตู้มันน้ำไหลติ๋งๆ ทั้งๆที่อัดซิลิโคนหนาแล้วนะ เปลี่ยนกระจกด้วย ค่าซ่อมยังกะซื้อตู้ใหม่แน่ะ แม่นะแม่บอกให้ซ่อม แล้วมือฉิ่งก็เป็นห้อเลือดด้วย ชิ เจ็บตัวเปล่า รู้งี้ซื้อตู้ใหม่ก็จบเนาะ เพิ่มอีก 300 เนี่ย ไม่เป็นไร พฤหัสค่อยลองปะใหม่ แล้วเดี๋ยวซ่อมอีกตู้ ไม่ได้จริงๆจะซื้อใหม่แล้ว งอนแม่แล้ว

สามสี่วันนี้เป็นวันที่แย่ๆของบีมั้ง ไงก็หวังว่าพี่คงจะช่วยอะไรบางอย่างให้บีได้นะ แล้วก็เรื่องแย่ๆก็ขอให้มันไหลไปกะสายน้ำละกันนะ บางทีก็คงต้องลองใจเย็นบ้างนะถึงจะเห็นทาง(รู้สึกว่าพี่น่าจะบอกบีไปแล้วนะ หรือเปล่าหว่า) แต่ก็หวังว่าพ้นช่วงแย่ๆแล้วบีจะได้มีช่วงเวลาดีๆบ้างไงก็ต้องตั้งใจอ่านหนังสือไม่งั้นเดี๋ยวสอบไม่ได้อีกล่ะนะ

ส่วนจุ๋ม ไปเที่ยวยาว เอิ้กๆๆ จิงๆก็ดูเหมือนจะไม่ต้องห่วงอะไรจุ๋มมากแล้วสิ จุ๋มเพื่อนเยอะอ่ะ ไงก็มีวุขดีก่าทุกข์แหล่ะนะ

เรื่องไม่คาดฝันของหนิง มะวานตกใจโทรไปไม่รับ นึกว่าเป็นไร กัวเจอเรื่องเหนือธรรมชาติ แต่ก็ไม่มีไรเกิดขึ้นก็ดีแล้วล่ะ โล่งไปที ไงก็กลับมาอย่างปลอดภัยนะ

ปั่นงานเบทาโกรเสร็จแล้วหวังว่าจะจบลงด้วยดีนะ

ร้อนละลายไปดีก่า

Chapter 26 Part 14 : กาลครั้งหนึ่งไม่นานมานี้

Sat, 29 Mar 2008 03:12:09 GMT

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อัพเลยพอดีปั่นงาน CS-ROM จนจาเป็นลมเอิ้กๆๆ ปิดงานได้แต่ดันมี error ที่มองเห็นจะๆแต่ทำไงได้ไม่ปิดก็ไม่มีของอ่ะนะ เฮ้อ รู้สึกแย่กะตัวเองจิงๆว่าทำไมไม่รู้ถึงปัญหาที่จะเกิดขึ้นมาให้ไวกว่านี้ เอาล่ะมาอัพเดทนิดนึงละกัน

กาลครั้งหนึ่งไม่นานมานี้ได้รู้จักเพื่อนคนนึงโดยพี่ตุ้มเม้ง แต่ก้อดันมารู้จักในช่วงจังหวะชีวิตของเขาที่เราก็ถือว่ามันเศร้ามากๆล่ะนะเพราะเราก็เคยเป็นมา ในใจลึกๆก็รู้สึกว่าอยากให้เขาหายเศร้าเร็วๆ แต่ก็ไม่รู้ทำไงดีเพราะของอย่างงี้ห้ามกันยาก แต่ก็หวังแค่ว่าเขาจะรู้สึกดีขึ้นบ้างล่ะนะ

เป็นไปได้ก็ไม่อยากให้มาเจอเรื่องที่ส่วนตัวเรารู้ว่าถ้าสำหรับคนที่ให้ความสำคัญกับความรักก็จะถือว่าเป็นเรื่องที่ทำร้ายจิตใจน่าดูเลยล่ะ แต่ว่าทำไงได้ล่ะชีวิตคนเราถ้ามันเป็นอย่างที่คิดไปซะทุกอย่าง มันจะสนุกเหรอ ความเศร้าสำหรับเรามันไม่ได้ช่วยอะไรนอกจากทำให้รู้คุณค่าของความสุข ความฝันที่ล้มเหลว มันก็ทำให้เรียนรู้ในข้อบกพร่อง ต่างๆเพื่อแก้ไข ชีวิตคนเราก็ต้องมีเดินต่อไป แค่ว่าจะไปทางไหนแค่นั้นเอง

สำหรับเรานะก็เคยคิดนะว่าถ้าเดินไปจนถึงทางแยกที่จะต้องเลือกซักทางจะทำไง สุดท้ายก็บอกตัวเองแค่ว่าตอนนี้ยังไม่มีทางแยกถึงแยกแล้วค่อยว่ากันดีกว่าเอาแต่คิดไป มันก็เท่านั้นเพราะเดี๋ยวจะก้าวไม่ออก ถ้าคิดว่าเดินไปแล้วหลงทางก็ย้อนกลับมาทางเก่าก็ยังไม่สาย ความรักถ้าหากเราย้อนเวลาได้เราก็คงไม่อยากให้มันเกิดเรื่องแบบนั้นหรอกนะ แต่ความรักนั้นไม่ใช่กระดาษ หรือ อะไรที่มันจะกลับมาเชื่อมใหม่ไม่ได้ สิ่งที่จะทำให้มันเชื่อมใหม่ได้ยากนั้นก็คือความกลัวในใจของเราเอง จริงๆนะถ้าเรามองตัวเองด้วยใจที่เป็นกลางพอ ความผิดหวังนำพาซึ่งความเศร้าไม่มีใครอยากผิดหวัง เราเองก็คนหนึ่ง แต่... ทำไงได้ผิดหวังจนชิน จนรู้สึกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว แต่ว่านะชีวิตคนเราถ้าผิดหวังมันคือตอนกลางคืน อย่างมากเราก็รอตอนเช้าแค่นั้นก็พอ เพราะยังไงโลกใบนี้ไม่ได้มีกลางคืนอย่างเดียว ไม่งั้นคงได้นอนกันยาวล่ะทีนี้ คิ้ๆๆๆ(จบได้ทุเรศที่สุด)

ร่ายยาวมากมาย ง่ายๆก็คือประโยคที่เราพูดประจำว่า หากยังรักก็รักต่อไป หากไม่รักก็จบกันไป มันพูดง่ายแต่ก็ทำยาก ถ้ารักแล้วเจ็บแล้วตัวเองโอเคก็ทำไป หมดใจเมื่อไหร่ก็ค่อยเลิก ส่วนใหญ่ผู้หญิงชอบเป็นแบบนี้นะ ทนท้นทนจนเราก็ไม่รู้ว่ามันสุขตรงไหนหว่า

ถ้าคนเรารักกันมันก็น่าจะไม่น่าจะนำพามาซึ่งทุกข์ของอีกคนล่ะจริงมั้ย แต่เมื่ออีกคนทุกข์ แล้วอีกคนจะมองเห็นและแก้ไขข้อบกพร่องหรือไม่ การกระทบกระทั่ง การไม่เข้าใจกันมันเป็นเรื่องที่ธรรมดามากๆ แต่สิ่งที่สำคัญที่จะทำให้สิ่งนั้นผ่านไปได้ก็คือการที่ยอมรับในความผิดพลาด และแก้ไขอะไรก่อนที่มันจะสายไป

จุดสำคัญในความรักอีกอย่างนึงก็คือ ความซื่อสัตย์ หากเราไม่ซื่อสัตย์กับคนที่รักแล้วสุดท้ายนะ เราเองนั่นล่ะที่จะทำให้เขาเสียใจ และก็ต้องซื่อสัตย์ต่อตนเองเมื่อรู้ว่าตัวเองเกิดอาการนอกใจด้วย เพราะไม่อย่างนั้นมันจะแย่มากมาย และถ้าหากจะไปการไปแบบไม่กลับจะทำให้คนที่ถูกทิ้งรู้สึกดีกว่า(มั้ง) เพราะแย่งน้อยๆ กรวนเวียนในชีวิตเขาให้น้อยที่สุดมันก็คงช่วยให้ความเศร้าในใจจางลงไปบ้าง

แล้วนี่เรามาพูดเรื่องฟามรักทำไมเนี่ย

ตัวเองก็ไม่ได้มีนี่หว่า

เอาเป็นว่า ความรักนะใครมันก็กำหนดไม่ได้นอกจากคนสองคน สำหรับเรานะความรักเราไม่เอาความรู้สึกทั้งหมดมาจับได้หรอก เราใช้เหตุผลด้วย เพราะอย่างน้อยจะได้เสียใจน้อยลง หากรู้ว่าในเวลาที่เราเป็นน้ำมัน ซึ่งก็คือนิสัยแย่ๆเวลาเจอสิ่งที่ไม่ชอบ และไฟซึ่งก็คือนิสัยดีหรือแย่ แต่เราไม่ชอบ ว่าถ้าไฟของเขาจะมาจุดน้ำมันของเราได้มั้ย แน่นอนว่าถ้าเกิดว่าไฟของเขามาจุดติดได้ก็จบกัน เพราะว่าเราชอบใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไม่อยากหงุดหงิดขี้รำคาญเท่าไหร่นัก แล้วก็เราชอบเดินในทางที่ตัวเองเลือก ไม่ใช่คนอื่นเลือกให้ก็เท่านั้นเอง

มุมนึงของชีวิตก็จะเป็นคนสบายๆ แต่อีกมุมก็จะเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูงมากๆ ถึงไม่คาดหวังว่าจะมีคนรักได้หรอกนะ แต่ขออยู่เป็นแค่คนๆนึงในโลกที่มันก็น่าจะพอเป็นแสงอ่อนๆให้คนเห็นทาง เป็นกองฟางให้พักยามท้อใจได้แค่นั้นก็พอมั้ง เพราะแค่สองมือกับสมองอันน้อยนิด กับความสามารถที่ไม่ค่อยมีอะไร อย่างมากหวังได้เพียงแค่รอยยิ้มของคนรอบๆตัวเท่านั้นล่ะนะ

Chapter 26 Part 13 : ขอโทษอีกแล้ว

Sat, 15 Mar 2008 16:10:43 GMT

เริ่มต้นมาก็ต้องขอโทษอรก่อนล่ะนะ ที่เราอาจพูดอะไรไม่ดีจนทำให้อรรู้สึกแย่

มันผิดที่เราเองแหล่ะที่เวลาพูดเรื่องความรักขึ้นมาแล้วเราจะค่อนข้างที่จะปฏิเสธอะไรต่อมิอะไรมากมาย เรารู้ดีว่าอรหวังดี แต่เรามันก็แย่เองล่ะนะที่เวลาถ้าซีเรียสมากๆแล้วเราก็จะดื้อมากๆ เพราะใจลึกๆเราก็ยังคงเฟลมากๆกับเรื่องนี้อยู่

การที่คนเราจะก้าวออกไปอีกครั้ง โดยเฉพาะตัวของเราเอง เราอยากเดินด้วยตัวเอง อยากเข้มแข็งด้วยตัวเอง ณเวลานี้ มานับ 1 ใหม่กับการเป็นลูกที่ดี หลานที่ดี น้องที่ดีของที่บ้านเสียก่อน ขอพักใจไปพักใหญ่ๆ ถ้าคนเรามัวแต่คิดว่าคนรักจำเป็นต่อชีวิต ลองมองย้อนมาที่คนที่รักเราที่อยู่ใกล้ชิดกับเรามากที่สุดก่อน แล้วถามใจตัวเองว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เมื่อเราผิดหวังใครกันแน่ที่อยู่ข้างๆเราตลอดมา แล้วเราเคยทำอะไรเพื่อคนเหล่านั้นบ้างมั้ย อาจใช่ว่าโอกาสที่ได้พบกับใคร และได้รักใครนั้นมันมีน้อย แต่มันก็ต้องขึ้นอยู่กับความพร้อมของแต่ละคน ซึ่งส่วนมากก็คือ ใจพร้อมหรือยัง สำหรับเรามันไม่พร้อมซักอย่างถึงยังไม่เดินต่อไงล่ะ

หากไม่ได้เป็นคนที่มีความฝันที่มันยากที่จะบรรยายให้ใครเข้าใจได้ และคนที่อ่อนไหว อย่างเราก็จะไม่เข้าใจหรอกว่ามันเป็นยังไง ซึ่งเราเองก็ไม่ได้คาดหวังให้ใครมาเข้าใจจุดนี้เสียด้วย การอยู่อย่างสงบสุขที่สุด การใช้ชีวิตเพื่อคนที่ตัวเองรัก การใช้ชีวิตเพื่อนคนสำคัญ และทำตามในสิ่งที่ตัวเองเชื่อ นั่นคือตอนนี้ของเรา ในใจลึกๆอาจยังคงชอบใครอยู่ แน่ล่ะเป็นธรรมดา แต่ว่าเราก็ยังไม่สามารถหาคำตอบในช่องว่างของจิตใจเราได้ และก็อย่างที่บอก คือไม่พร้อมที่จะเริ่มต้นกะใคร ต่อให้เขาจะรักเราหรือไม่ก็ตาม เพราะว่าเราขี้เกียจเสียใจอีกในช่วงนี้ เพราะแค่นี้เราก็ปวดหัวกับเรื่องต่างๆมากมายที่มันซัดกระหน่ำเข้ามา ถึงช่วงนี้มันจะซาๆไป แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรต่อไปอีก

สำหรับเราแล้วมันคงไม่มีใครมาแทนใครได้ ไม่สามารถเปรียบเทียบคนกับคนได้ว่าใครดีกว่ากัน ดังนั้นมันไม่สามารถที่จะแทนที่ใครซักคนด้วยใครอีกคน คนๆนี้ก็คือคนๆนี้ คนๆน้นก็คือคนๆนั้น

สรุปสั้นๆง่ายๆคือ เราขอโทษนะอร เรามีความสุขที่เราเป็นแบบนี้จนไม่ค่อยอยากเปลี่ยนอะไรมากมายในช่วงนี้ เราขอโทษที่เรารั้น เราดื้อ แล้วเราก็ดันเป็นคนที่พูดไปตามในสิ่งที่เราคิด เราคงตรงไป เราพูดห้วนไป เราเข้าใจความหวังดีของอรนะ แต่ว่าเรายังแพ้จิตใต้สำนึกที่มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเวลาพูดเรื่องแบบนี้อยู่ เมื่อนึกถึงความรักมักมีคนถามว่าทำไมทำหน้ายังกะจะร้องไห้ ยังคงเป็นงั้นถึงไม่อยากนึกถึงมันอีกในช่วงที่ชีวิตนี้มีแต่เรื่องแย่ๆเข้ามาให้รู้สึกว่าอะไรๆมันแย่ไปกว่าเดิมนะ

หวังว่าอรจะไม่โกรธเรา

สารภาพบาปหมดแล้ว

วันนี้ทำไก่ผัดเนย ใส่ซอสญี่ปุ่น กะดอกกะหล่ำ ข้าวโพดอ่อน อร่ยมากๆ

งาน CS-ROM 2008 ใกล้เสร็จแระ รอชมกันวันงานล่ะนะ

Chapter 26 Part 12 : ขอโทษนะทุกคน

Sun, 09 Mar 2008 16:52:43 GMT

เฉลยจากคราวที่แล้วก่อนนะ

มี 15 เพลง
1 ช่วงชีวิต (Y2gether)
2 ใคร (Pod in Million Way 2 Love)
3 ใครบางคนจากบนฟ้า (Flure)
4 ยิ้ม (Yokee Playboy : Swinging)
5 เวลา (P.O.P)
6 กอด (บุรินทร์ จงวิสุทธิ์(GR) in 2Be Free)
7 หยุด (Groove Rider : Discovery2)
8 เก็บไว้ (รัดเกล้า)
9 ใกล้ไป (Friday)
10 สองคำ (Friday)
11 สิ่งที่ไม่เคยบอก (Modern Dog)
12 คนนี้ (P.O.P)
13 เจ้าหญิง (Rhythm and Boyd)
14 ลมหายใจ (Rhythm and Boyd)
15 กันและกัน (คิว วง Flure)

ตอนแรกตั้งใจว่า 14 เพลง แต่ดันเกิน เอิ้กๆๆๆ

มีเรื่องนึงอยากจะขอโทษทุกๆคน ขอโทษนะ เราอ่อนแออีกแล้วอ่ะ มันเป็นมายังไง จะเล่าต่อจากนี้นะ

สองวันนี้ เอาตั้งกะเมื่อวานเลยก็ตอนเช้าก็ทำบุญให้ยายอิ่มบุญมากๆ หลังจากที่ยายกลับมาเมื่อวันพฤหัสก็รู้สึกว่ายายดีขึ้นนะ ยายคิดแบบเข้มแข็งมากขึ้น เริ่มคิดอยากหายแล้วล่ะ ใจเราค่อยโล่งนิดนึง กลับมาบ้านก็ดูการ์ตูน ซักผ้าตากผ้า แล้วก็ทำแกงจืดเต้าห้ให้ยายทาน แต่ยายดันผลื้มกับเห็ดเข็มทองผัดเนยและซอสญี่ปุ่นมากก่า(แหง่ว)แต่เห็นยายกินแล้วมีความสุขฉิ่งก็ดีใจแล้วล่ะ แล้วก็ยกเอาจอคอมไปซ่อมให้เขาจูน fly back ให้ภาพมันชัดๆแม่จะได้ใช้จอแบบไม่ปวดตา(ไม่ซ่อมแม่ก็ไม่ปวด T_T แต่เอาเหอะขอเป็นเด็กดีบ้าง) แวะไปซื้ออุปกรณ์เพิ่มเติมที่ร้านก่อสร้างแล้วก็กลับมาที่บ้านจากนั้นก็จัดการเริ่มทำน้ำพุ หลังจากบ้าพลังไปซื้อกระถางมาจาก JJ หลังเลิกงานวันพฤหัส นั่งกระเทาะกระถางให้พอดีกะท่อจากนั้นก็เอา อีพ็อกซี่อุด คิดว่าง่าย แต่ใช้เวลาเยอะจิงๆถ้าลวกๆก็คงมีกระถางแตกล่ะนะ เอิ้กๆๆ จากนั้นตอนรอ อีพ็อกซี่แห้งก็แว่บไปเอาจอคอมก่อนตอนยกกลับมารู้สึกแขนหมดๆแรงไงไม่รู้วางบ่อยมากๆ คิดในใจ ถ้ามีแฟนหนักกว่านี้นี่จะเป็นไงเนี่ย แล้วก็ยกมาคนเดียวจนถึงบ้านวางจอเข้าที่ต่อจากนั้นก็เริ่มถอดโคมไฟหน้าบ้าน(ไม่น่าเชื่อว่ามันยังใช้ได้) เอามาแกะๆๆๆ เปลี่ยนสายไฟใหม่ แต่รู้สึกว่าทำไมปวดๆแขน แล้วก็ไม่มีแรงมองแขนตัวเอง ข้างนึงเขียว ข้างนึงม่วง คงเพราะแรงกระแทกของจอตอนยกมาแหงๆ แต่ก็เอาเหอะ อยากทำให้เสร็จนี่นา แต่มือก็ได้หลายแผลเชียวกว่าจะร้อยสายได้ จากนั้นก็เริ่มๆเดินสาย เจาะกำแพง ติดปลั้ก เดินๆ ได้ราวๆ 20% ก็หมดแรงเพราะปาไปสองทุ่มแล้ว(ไม่หมดคงโดนหลายๆคนบอกว่าไอ้ฉิ่งบ้าพลังแหงๆ) อาบน้ำ ขึ้นมาออนกะเช็คเมลล์ก็เจออรในเอ็มก็เลยคุยกันขอไม่เล่าว่าเรื่องอะไร(จรรยาบรรณแพทย์)แค่หวังว่าอรจะสบายขึ้นมาซักนิดก็ยังดีเนาะ แล้วก็นอนอย่างหมดแรงแต่ก็นอนไม่หลับ(ร้อนเกิน) เลยจะเข้าไปนอนห้องแม่ ตอนเดินออกจากห้องก็บังเอิญเตะอีนิลเข้า ดำก็ดำ ห้องก็มืด สม!! แล้วก็อุ้มมันเข้าห้องแม่ไปนอนด้วยกัน แต่... พี่ขิมมันเอาอะไรมากองบนที่นอนเนี่ย เอาเหอะ หาหลืบว่างๆนอนเอาก็ได้ ส่วนอีนิลเสวยสุขบนฟูกนิ่มๆไป

ตื่นมาวันนี้ก็ไปตักบาตรให้ยาย อีกแล้ว ง่วงจิงๆ เอาเหอะ ถ้าบุญมีจริงก็จะไปถึงยายเองล่ะ กลับมาบ้านเดินสายไฟต่อ แล้วก็ดูการ์ตูน แล้วก็กลับมาเดินสายไฟต่อเสร็จเอาก็เที่ยง เหนื่อย หมดแรงทั้งหมดก็จะได้ดังรูปนี้

เก่งมะทำเอง น้ำพุๆ

แล้วก็ออกไปตัดผม ไปซื้อปลามาใส่น้ำพุ(ขอให้รอด) เมกะโปรจคถัดไปคือ ซ่อมตู้ปลาแล้วก็เลี้ยงปลาเอิ้กๆๆ ตอนนี้พอก่อนเดี๋ยวจนเงินเย็นเยอะไป

จะว่าๆไปสำหรับสองวันนี้เป็นวันที่เหนื่อยมากๆ แต่มันก็คุ้มนะ ทำสิ่งที่เป็นประโยชน์สำหรับคนในบ้าน ทำให้บ้านดูมีอะไรๆมากขึ้น ว่าไปก็ลืมเก็บของ เอาเหอะเหนื่อยอ่ะ งานเงิน CS-ROM ก็ยังไม่ได้ทำ เริ่มวันจันทร์นี้ล่ะ สู้ๆนะเรา รู้สึกดีนะที่พ่อกะแม่ปลื้มเราอิ้ๆๆ ไม่บอกฉิ่งก็รู้ เพราะแค่แม่ไม่บ่นว่าไม่เข้าท่า มันก็พอแล้วเอิ้กๆๆ พ่อบอกอยากติดไฟตรงกลางที่จอดรถ =_=" ไม่บอกซะอาทิตย์หน้าเลยล่ะพ่อ มันแปลกนที่เรามีความสามารถในเชิงช่าง ซึ่งพ่อไม่มียายมักจะว่านะว่าพ่อไม่ได้เรื่อง(วันนี้แม่ก็เหน็บแต่ขำๆ) สิ่งนี้ท่าจะได้มาจากตามากก่ามั้ง เพราะ"คุณยายเคยบอกเอาไว้ว่า ให้ฉิ่งเก่งๆเหมือนตา" คุ้นๆมะว่าจากเรื่องอะไร "คุณย่าเคยบอกเอาไว้..." ส่วนความสามารถในการเย็บปัก กะการฝีมือคงได้มาจากแม่ ดนตรีก็คงแม่ มามองดูตัวเองก็ทำได้หลายอย่างนะ แต่ทำไมรู้สึกว่าก็ยังคงเป็นคนไม่ได้เรื่องอยู่ดี หลายๆคนบอกว่าแค่นี้ก็เก่งมากแล้ว แต่ทำไมก็ยังรู้สึกว่ามันก็ยังดีไม่พอสำหรับการเป็นใครซักคนของคนหนึ่งคน

เราเป็นคนบ้าๆบอๆ เงียบๆเกินไป ยากนะที่จะพูดความรู้สึกดีๆกะใคร มันยากจริงๆ อย่างมากก็กวนประสาทซะมากกว่า เพราะชอบทำให้รู้สึกดีมากกว่าที่จะพูด(มันแย่ตรงนี้แหล่ะ)

เข้าเรื่องคือเสร็จสิ้นทุกอย่างจู่ๆทำไมก็ดันนึกถึงยุ้ยขึ้นมาอีกก็ไม่รู้ บางครั้งมิติเวลาของเรามันก็คงไม่ได้ตรงกัน ขอโทษที่คิดถึงเธอประจำ แล้วมันก็ทำให้ใจลึกๆมันเฟล บางครั้งด้วยนิสัยที่มันกู่ไม่กลับ ยึดมั่นถือมั่นเกินไปของพี่ล่ะมั้งที่มันทำให้เราไม่ได้เดินร่วมทางกัน จนตอนนี้ก็ยังตัดความรู้สึกที่มีให้ยุ้ยไม่ได้เลย ทั้งๆที่ใจของพี่เองมันก็น่าจะรับได้แล้ว

ขอโทษนะทุกคนที่เราหวั่นไหวอีกแล้ว

ขอบคุณในความหวังดีนะอร แต่ว่าทุกอย่างของเรา เราก็ต้องมาจัดการมันด้วยตัวเองสิ

ขอบคุณพี่รีที่เป็นห่วงฉิ่งเสมอในเวลาที่พี่รียุ่งเสมอเหมียนกัน

ขอบคุณน้องแจ้คที่เป็นเหมือนตัวแทนของความอ่อนโยน

ดีใจด้วยนะหนิงที่ได้งาน แต่ชั้นไม่มีความสามารถเรื่องกุ้งที่จะช่วยแกได้อ่ะ บอกแล้วว่าฆ่าเชื้อบ่อกุ้งใช้ยูเรเนี่ยมโลดรับรองผลว่าตายเรียบแน่นอน

ดีจัยด้วยนะอู๋ที่ได้งานใหม่เก็บตังแต่งงานอ่าดิ้ ฮิ้ววววว

ไม่มีไรแร้วมั้ง หมดแรงแล้วล่ะ ตอนนี้ไม่เป็นไรแระ ไปดีก่า

Chapter 26 Part 11 : วันแห่งความรัก

Wed, 13 Feb 2008 17:40:53 GMT

ช่วงชีวิตที่ได้มีใครซักคน ที่ทำให้คนหนึ่งคนได้มาพบกับใครบางคนจากบนฟ้า และได้พบกับรอยยิ้มที่อบอุ่น ได้มีเวลาดีๆ อ้อมกอดที่อบอุ่น จนอยากจะหยุดเอาไว้นานๆ และบางอย่างที่เก็บไว้ เพื่อที่จะได้ไม่ใกล้ไป อาจมีสองคำที่เป็นสิ่งที่ไม่เคยบอก ว่าคนนี้ คือเจ้าหญิงหรือเจ้าชาย ที่เป็นลมหายใจ และอยากมีกันและกันตลอดไป

Happy Valentine Day จ้า ให้ทายว่ามีเพลงเบเกอรี่กี่เพลง อิ๊ๆๆๆ นานๆทีคิดได้นะเนี่ย

อันว่าความรัก เฮ้อ.... วันแห่งความรักเมื่อปีที่แล้ว ก็ เฮ้อออออ แต่ว่านะมันก็อดนึกถึงสิ่งดีๆเกี่ยวกับความรักไม่ได้หรอกนะ ชีวิตคนเราอาจไม่ได้ประสบผลสำเร็จในบางเรื่อง แต่สิ่งที่จะทิ้งไม่ได้คือความรู้สึกดีๆที่มีให้กับคนอื่นๆ นั่นมันก็คือสิ่งสำคัญที่มี หวนกลับไปมองวันเก่าๆมันก็ดีนะที่ได้มีความรัก และมันก็แย่เหมือนกันที่เราผิดหวัง ตาชั่งในใจ ระหว่างความฝัน และแผลในใจมันก็สู้กันมาตลอดจนรู้สึกเหนื่อยเหมือนกัน สัญญากะน้องแจ้คว่าจะไม่คิดมาก แต่ก็อดคิดไม่ได้ทำไงได้ล่ะเนี่ย พี่รีบอกว่าเดี๋ยวนี้เรามีความเปลี่ยนแปลงไปบ้าง เริ่มป้องกันตัวเองมากขึ้น ดูๆค่อนข้างที่จะเลือกกระทำแบ่งระดับการกระทำ ก็ไม่รู้ว่ามันดีไม่ดีนะ มันก็คงเพราะเราไม่อยากให้ใครมาผิดหวังหรือคาดหวังกะตัวเรา และไม่อยากให้ตัวเราไปผิดหวังกะใครอีก มันไม่ยากหรอกที่จะรู้สึกดีๆกับใคร แต่มันยากที่เราจะเชื่อว่าความรู้สึกของคนเรานั้นมั่นคงเพียงพอที่จะไม่ทิ้งกันไป

ความรักพูดยากเนาะ พี่รีก็บอกว่าอยู่คนเดียวแบบนี้นานๆเดี๋ยวก็ชินจนขึ้นคานหรอก มันก็จิงนะ เราชินมากๆจนไม่อยากให้ชีวิตตัวเองเปลี่ยน อยากไปไหนก็ได้ ไม่ต้องห่วง ทำไรก็ได้ สบายๆ ชีวิตมันกลับกันนะ พอเรามีใครที่อยู่ข้างๆเรา เราก็อยากมีแต่เขาที่อยู่ข้างๆ แล้วพอไม่มีเขาก็เหมือนกับหลายๆสิ่งหลายๆอย่างมันหายไป กว่าจะคืนกลับมาได้หลายส่วนก็ต้องใช้เวลามากมายเลยล่ะ อ่อนไหวมากๆอ่ะผู้ชายคนนี้

อรว่าเอาว่า เราไม่อ่อนหวาน เราก็ไม่เคยบอกนี่ว่าเราอ่อนหวาน แต่ทำไงได้ จะได้ไม่ต้องมีใครมาคิดอะไรกะเราไง ง่ายดีมะ เราทำอะไรให้คนที่ตัวเองรู้สึกดีด้วย หรือคนในครอบครัวเราแค่นี้มันก็เพียงพอที่จะมีความสุขเล็กๆน้อยๆแล้วนี่นา

เอาล่ะง่วงแล้ว นอนดีก่า

ไว้คราวหน้าจะเฉลยนะ อิ๊ๆๆๆๆ

Chapter 26 Part 10 : แต่

Tue, 05 Feb 2008 14:02:13 GMT

ช่วงนี้เป็นอะไรที่ชีวิตสับสนและวุ่นวายมากๆ เจอแต่เรื่องแย่ๆ รู้สึกแย่ๆ แต่ก็ยังพอมีเรื่องดีๆที่ยังพอให้ชื่นใจบ้าง นี่แหล่ะชีวิตคนเรา และนี่แหล่ะชีวิตเรา

มึนๆจนไม่รู้จะเขียนอะไรแต่ก็อยากเขียนแฮะ เพราะวันนี้เรื่องดีๆก็คือโปรเจคจบไปตัว สบายใจจัง กลับบ้านก็เจอหลานเตย ได้แกล้งคนก็สนุกดี แต่มันแย่ที่หมู่นี้ดูเหมือนจะทำให้อรเคืองบ่อยๆ จนไม่ค่อยจะกล้าคุยแล้วล่ะนะ แต่ก็ได้คุยกะเชียร์บ้างซึ่งก็ได้มุมมองเพิ่มเติมสำหรับบางเรื่อง แต่ก็ไม่มีอะไรหรอกนะลำพังไปฟิตเนสกะเชียร์ก็กัวหัวแตกจิง อิ๋งๆๆ แต่ตอนที่เชียร์เล่นนี่กัวแขนหักจิงๆ แขนเล็กซะ เอิ้กๆๆๆ

งานของภาควิชาจะทำเสร็จมั้ยเนี่ย แต่มันก็น่าจะเสร็จแหล่ะถ้าเครื่องคอมไม่พัง งานของ ubc จะทำได้มั้ยเนี่ย แต่ก็ต้องพยายามต่อไป หมู่นี้รู้สึกว่าได้คุยกะหนิงบ่อยขึ้นนะเนี่ย แต่หมดตัวอ่ะ คุยกันซะ สี่ทุ่มยันตีสอง เอิ้กๆๆ แต่มันก็ไม่มีอะไรคืบหน้าหรอกนะ ขอบคุณน้องปอที่ส่ง sms มาให้ทำให้ชื้นใจบ้างว่ายังคิดถึงกันนิดนึง แต่ก็ยังวุ่นวายกับการเรียนเลยไม่อยากรบกวนมากมาย จะวันเกิดน้องมาย ทอฟฟี่กะกิ้ฟท์แระ ทำไงดีน้อ

เดี๋ยวก็มีงานรับปริญญาแต่ทำไงดีหว่าแบ่งร่างไม่ถูก

เฮ้อออออ เครียดจัง เบื่อจัง หมู่นี้ทำไมเฟลๆ มันเพราะอะไรกันล่ะ ไม่เข้าใจเลย ใจเรามันกำลังปฏิเสธอะไรบางอย่างอยู่ หรือเพราะว่าชีวิตเปลี่ยนแปลงล่ะนี่

Chapter 26 Part 9 : จิตตก ยายเปื่อย ทะเลาะ

Fri, 25 Jan 2008 16:46:18 GMT

ช่วงนี้อาจไม่ค่อยมีเวลาและอารมณ์มาอัพเพราะว่าค่อนข้างวุ่ยวายทั้งชีวิต กาย และใจ แต่เอาเนาะวันนี้ก็ขออัพบ้างก่อนที่จะลืมเรื่องราวอะไรบางอย่างไป

สองอาทิตย์ที่แล้วแม่หมาไม่สบายมากๆก็เลยไปเล่าอาการให้หมอฟังซึ่งก็ไม่รู้มันเป็นอะไร หอบแฮ่กๆ อาเจียนตอนเช้า หมอเลยคิดว่าน่าจะเป็นหวัดใหญ่ แต่พอไปซักพักอาการมันก็แย่ลงเลยลางานตอนเช้าวันศุกร์ที่แล้วก็อุ้มมันขึ้นรถพ่อไป รพ. สัตว์แสนสุข ก็ได้เจอคุณหมอน่ารักๆคนนึงมาดูแลแม่หมา จากนั้นก็เจาะเลือด เอ็กซ์เรย์ แล้วก็รอหมอหัวใจจน 10 โมง สรุปผลว่ามันเป็น พยาธิหัวใจ พยาธิเม็ดเลือด แล้วก็โรคตับ(ท่าต้องให้มันกินเหล้าตับจะได้แข็งแรง) ก็รวบรวมค่ายาค่ารักษาปาไปโอ้ลั่ลล้า 2000 ก่าๆ ตายห่านละวา พี่ขิมจ่าย จบ แต่อาทิตย์นี้ก็หอบมันไปพร้อมร่ายกายที่แข็งแรงก่าเดิม ทึ้งแทบตายกว่าจะยัดใส่รถ เดินหนีอีก หมากวน แต่มันชอบไปประจบพ่อ ชิ หมาบ้า คอบดูนะถ้าแกหายจะแกล้งให้หนำใจเลย วันนี้ร่างกายมันดีขึ้นแต่หัวใจก็ต้องทำใจว่าแก่แล้วหัวใจอ่อนแอแล้วก็ได้ยามาเพิ่ม แล้วก็เสียตังไป 1490 จนเลย แล้วก็รีบบึ่งไปทำงานต่อ หวังว่าแกจะหายนะแม่หมา

วันอาทิตย์ที่แล้วก็พาลูกหมา(แมวนะ)ไปหาหมอเพราะมันหายใจแปลกๆ แล้วก็พาไปเอ็กซ์เรย์พบว่ามันเป็น เยื่อบุช่องท้องอักเสพ ซึ่งเป็นโรคที่รักษาไม่หายขาด ไงๆก็ตาย แต่นี่มันเป็นที่ช่องอก จะเป็นอาการที่มีน้ำเกิดขึ้นมาในช่องอกทำให้บีบปอดและหัวใจ หายใจลำบาก ทานอาหารน้อยลง และตายในที่สุด เฮ้อ อีกแล้วอ่ะโรคนี้ แต่ตอนนี้ก็ต้องให้ยาลูกหมากินไปก่อน ซึ่งมันดื้อไม่ยอมกินมากๆเลย เฮ้ออออออออ

ยายก็ป่วยแล้วก็จิตตกเลยแบงมรดก ทั้งๆที่เป็นหวัดใหญ่เอง... ด้วยความกังวลของเรา เพราะยายคิดว่าตัวเองป่วยมากๆ มันจะทำให้ร่างกายแย่ เช้าวันนี้เลยเป็นปิศาจ ว่ายาย(รู้ด้วยว่าผิด แต่ก็ต้องเป็นปิศาจ)เพราะว่าเราไม่อยากให้ยายคิดว่าตัวเองต้องป่วย แต่อยากให้คิดว่าต้องหายป่วย แต่ผลกลับแย่กลายเป็นว่ายายน้อยใจ เครียดเลยวันนี้ กลับมาก็เลยขอโทษยายแล้วก็บอกเหตุผลให้ยายเข้าใจ ยายก็เข้าใจ แล้วก็จบลงด้วยดี

อาทิตย์นี้ปัญหามากมายประดังเข้ามาเป็นห่าฝนทำให้จิตตกและหงุดหงิดง่าย ขี้น้อยใจอีก เฮ้อ เรานี่คิดมากจิงๆ แต่เอาเหอะ ก็ของสำคัญหมดเลยนี่นา ยายก็สำคัญ แม่หมาก็สำคัญ ไอ้ลูกหมาก็สำคัญ และเราไม่ชอบการลาจาก ว่าๆไปก็รู้สึกเสียใจกับอรด้วยนะที่เสียคุณยายไป เฮ้อออ กลุ้มใจจัง เราก็ไม่รู้นะว่าจะทำยังไงให้อรหายเศร้า เป็นห่วงอ่ะ แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร และพูดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า เสียใจด้วยนะ เข้มแข็งไว้นะเท่านั้นเองล่ะนะ

เรื่องราวต่างๆมากมายทำให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชายแย่ๆคนนึงที่ไม่สามารถปกป้องอะไรไว้ได้เลย เฮ้อ แต่ปัญหา มันก็จะค่อยๆหายไปเหมือนโรคร้ายล่ะ แต่ของแมวมันไม่มีทางรักษาและติดต่อได้ง่ายก็ต้องจัดการให้ดีแล้วล่ะนะ

เอาล่ะไปนอนดีก่า หวังว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันที่ดีนะ

Chapter 26 Part 8 : New Year Party

Tue, 08 Jan 2008 17:36:07 GMT

เล่นง่ายๆเนาะ ชื่อตอนตอนนี้ เอิ้กๆๆ ทำไงได้ล่ะมันคือความต่อเนื่องจากปีใหม่นี่นา ช่วงนี้เป็นอะไรที่วุ่นวายมากมาย ไหนจะต้องไปช่วยพี่ขิมทำงานตอนปีใหม่ ไหนจะวุ่นวายในออฟฟิศ แต่ว่ามันก็สนุกดีนะได้ทำอะไรต่างๆมากมาย ซึ่งคงเรียกว่าทำตามความถูกต้องของตัวเองอีกแล้วล่ะเอิ้กๆๆๆ เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาก็ได้ไปงานปีใหม่ของ บริษัทที่ บ้านกลางอ่าว จ. ประจวบคีรีขันธ์ ออกจากกทม.ก็ราวๆ สี่ซ้าห้าทุ่ม ปุเลงๆ ไปจนถึงโน่นราวๆ ตีสี่ครึ่งเห็นจะได้ แล้วก็เอาของไปเก็บที่ห้อง จากนั้นพวกออม อร พี่บุ๋ม ก็มาที่ห้องเพราะว่าห้องที่พักยังมีคนอยู่ ก็เลยไปถ่ายรูปที่ริมทะเลกันจนราวๆ หกโมงเช้าก็ได้ดูพระอาทิตยขึ้นปิ้งป่อง แล้วก็กลับห้องไป...เล่นไพ่กัน

คนที่เล่นก็เป็นพวกอู๋ อร ออม โบ โอย เยอะ ลองเล่นตานึงได้แล้วชิ่งเลย เอิ้กๆๆๆ เท่ป่ะ แต่ก็โดนประนามเลยเล่นให้เสียแล้วเลิก สรุปยอดเล่นไปแล้วเสียบาทเดียว ไม่ขาดทุนมาก คิ้ๆๆๆ จากกนั้นก็ไปกินข้าว แล้วก็ไปที่วัดพระพุทธกิติสิริชัยกัน ก็ขึ้นไปไหว้พระธาตุ แล้วก็กลับมาที่รีสอร์ทกัน แล้วก็แยกย้ายสลายโต๋ไปพักผ่อน ส่วนเราก็ไปเตรียมการแสดงกะพวกพี่แจ้ค ขอบคุณพี่แตที่ช่วยทำกากเพชรอ่ะ ไม่งั้นเละเทะกันแหงๆ ส่วนน้องกวาง กะเล็กก็แว่บไปนอน จากนั้นก็ทานข้าวเที่ยงแล้วกลับมาเตรียมงานต่อ ซักพักเราไม่ไหวเลยนอนงีบนึงจนบ่ายสามครึ่ง ตื่นมาเพราะรู้สึกว่าจะถูกแกล้ง แล้วก็เลยซ้อมการแสดง ไว้มีรูปคงเอามาให้ดูว่ามันติทเรทให้คิดลึกมากๆ กะการแสดงที่ชื่อว่าเงานั่นเอง ตกเย็นก็เตรียมตัวไปงานเลี้ยงกันอาบน้งอาบน้ำโอ้ลั่ลล้าแล้วหยิบของขวัญเข้างานกัน ว่าแต่ โดนน้องกวางกอดเพราะเมา โตะจายยย

ไปถึงงานเลี้ยงก็เป็นบรรยากาศสบายๆมีจับรางวัล มีเกมวัดดวง ซึ่ง... เราก็ไม่ได้ คนที่ได้ก็จะเป็นพี่จา ก้อ แต่เราก็ได้รางวัล super star มานะ จิงๆรางวัลนี้ได้มาตั้งกะต้นปีแล้วล่ะ ไม่รุทำไมพี่ๆถึงให้ แต่ก็โอเคล่ะนะ แล้วก็ได้ popular vote มาได้ไงไม่รุ แต่เห็นสาวๆ หนุ่มๆหลายคนโหวตให้ พวกพี่ๆก็โหวตให้ ขอบคุณคร้าบบบบ ว่าถึงการแสดงก็มีทั้งสนุก ฮา แป๊ก และเซ็กซี่ ไม่น่าเชื่อว่าอัญจะกล้าขนาดนี้ น้องเปิ้ลด้วยอ่ะ แต่ตูกเราขอบอกสาวๆชมกันตึม คืนนี้ก็จบงานลงด้วยเทค และความเมารั่วของหลายๆคน

ขอเผาพี่ทศนิ้ดนึง เดินไปริมหาด เจอพี่ทศนั่งถือทอสับแล้วหลับ อรก็เป็นห่วงจะให้พาไปส่งห้องเสร็จแล้วพี่ทศแกก็บอกว่าไม่ได้เมา แต่เซ้เซอ่ะจนพี่โอมอุ้มแล้วพาไปนอนที่ตักอัฐมัน จะถ่ายรูปก็โดนเจ้าอรห้ามเอา ชิ แล้วพี่โอมก็เอาผ้ามาม้วนๆเป็นหมอนให้พี่ทศหนุน จากนั้นพอพี่ทศตื่นก็เลยพาพี่ทศไปส่งห้องกันกับพวก ออม อร โบ พี่หนุ่ย แล้วก็กลับห้องเราไปเล่นไพ่...

มีคำพูดที่บอกว่า การพนันไม่ทำให้ใครรวย จิงๆนะ อรเสีย เอิ้กๆๆๆ แต่มันก็ยังหัวเราะเอิ้กอ้ากได้ตามปกติ ยังจะมาแลกเหรียญกะเราอีก ซักพัก ตีสองก็หนีไปนอน อีอัฐก็ไปนอนกรนสบายคนเดียวในห้องซึ่งพี่บุ๋มบอกว่ามันมีผี(ขอบคุณนะครับที่บอกตอนมาถึง กทม. กันแล้ว) ตื่นเช้ามาไปเดินถ่ายรูปก็ไปเจออรโยนเปตองกะพวกพี่ทศ หมี แล้วก็นุ่น จากนั้นก็เดินไปโน่นไปนี่กับอร ถ่ายรูปกับพวกวี้ แล้วก็ถ่ายรูปคู่กะอร แล้วก็พาอรไปส่งห้องเพราะยังไม่ได้อาบน้ำตั้งกะมะคืน แล้วก็กลับมาเก็บของที่ห้องตัวเอง และแลวก็กินข้าวเที่ยงแล้วก็กลับบ้านกัน

มาคราวนี้ได้รู้จักเพื่อนเพิ่มขึ้นอีกแล้วล่ะ จะเป็นไงต่อไปหว่า ตอนนั้นเดินอยู่กะอรก็มีความสุขดีนะ แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้ แต่คราวนี้สนุกมากๆเลยอ่ะ เสียดายที่ไม่ได้ลงน้ำอ่ะ

คำเตือนการพนันทำให้พี่หนุ่ยรวย กุ๊งกิ้งๆ ด้วยเงินสองบาท ก้เป็น เจ็ดสิบ

อับดุล เอ๊ย แป๊กว่ะ

Chapter 26 Part 7 : New Year

Mon, 31 Dec 2007 16:12:33 GMT

กาลเวลาล่วงเลยมา 1 ปี แล้วสินะ ในหนึ่งปีเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาและผ่านไปนั้นก็มีมากมายดั่งสายน้ำ มีทั้งเรื่องที่ดี และเรื่องไม่ดี มีสุข มีทุกข์ มีดีใจ เสียใจ มีหัวเราะ และร้องไห้ นี่แหล่ะคือชีวิตของเรา ขอบคุณสำหรับข้อความนะทุกคน อยากบอกว่าคนแรกที่ส่งมาคือน้องแจ้ค คุยๆกันอยู่ก็ส่งมาสะดุ้งเลยเอิ้กๆๆ ว่าไปจิงๆแล้วเราก็ออกไปจะหาแจ้คนะ แต่ก็แห้วกลับมาเพราะว่าแจ้คดันไปธุระ ชิ พูดได้แค่นี้ แจ้คถามว่าโกรธมั้ย คงบอกได้แค่ว่าไม่โกรธ เพราะไม่ได้นัดก่อนนี่นาเอิ้กๆๆๆ แล้วก็กลับมาไปคาร์ฟู โลตัส กลับมาก็กินทาโกยากิ และข้าวห่อสาหร่ายที่ซื้อมา อร่อยจัง

มีหมาอยู่ตัวนึงกับเขา นามว่าแม่หมาก็เก็บมาเลี้ยงแต่รู้สึกว่ามันจะบังคับพวกเราให้เลี้ยงมันมากกว่า แต่ก็โอเคเป็นหมานิสัยดี ขี้หึง หวงเจ้าของ ขี้กัวสุดๆ โชคดีนะ คืนนี้แกอดนอนแน่ แต่อย่าวิ่งไปมา ไม่งั้นแกจะเจอสิ่งที่น่ากัวก่าพรุแน่นอน

ในปีนี้ได้เจอคนตั้งมากมาย และได้เจอแต่คนดีๆทั้งนั้นเลย ดีใจนะที่ได้รู้จักทุกคน ได้รู้จักคนที่ทำให้เกือบถึงตายแค่สบตา จิงๆตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกันแน่ และแล้ววันหนึ่งก็ได้ทำอะไรบางอย่างเพื่อเขา และเราก็ได้คำตอบอะไรบางอย่างมาในใจ ถึงจะเป็นิส่งเล็กน้อยที่ได้ทำไป แต่คุณค่ามีมากในใจเราจิงๆ ขอบคุณจิงๆ เราอาจเป็นคนมีเซนส์อาจจะมองเห็นอะไรบางอย่าง บางทีแค่ได้รู้จักใครก็เหมือนจะรู้แล้วว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นมานะเนี่ย บางอย่างที่เราจะต้องทำให้เขา และบางอย่างที่มันจะเกิดขึ้นต่อไป สุดท้ายทุกๆอย่างมันก็คือความจริงที่เราได้เจอ ทำให้ได้เรียนรู้ว่าอะไรๆมันก็ไม่ได้เป็นไปตามที่คิดซะทุกอย่าง บางครั้งมันก็ทำให้เราหวนกลับไปนึกถึงความรักครั้งเก่าๆและก็ทำให้เรารู้สึกเสียใจได้เสมอเมื่อคิดว่าจะมีความรักครั้งใหม่ ไม่รู้ว่าเป็นไปได้ไหมที่จะทำให้ความรู้สึกที่มีมันเบาบางลง ทั้งๆที่รู้ว่าทุกอย่างมันเป็นและไปในธรรมชาติ ในปีหน้าก็คงมีอะไรเปลี่ยนแปลงในชีวิตอีกมากมายถ้ามีความรักก็คงจะดี แต่แย่ที่ไม่ได้คาดหวังอะไรกับเรื่องนี้มากมาย

เพื่อนๆหลายๆคนอาจออกต่างจังหวัดไปในช่วงนี้ก็ขอให้เดินทางดีๆ มีความสุขกับการท่องเที่ยวที่สำคัญอย่าลืมของฝาก คือความสุขล้นกลับมาด้วยละกัน

ปีใหม่นี้ขอให้เจอสิ่งที่ดีๆ สิ่งที่สวยงาม สิ่งที่ทำให้มีความสุข ขอให้มีความรักที่ดี ความรักที่อบอุ่น มีฐานะมั่นคง การงานดี้ดี ความทุกข์ที่มีก็ให้มันผ่านไปกับปีเก่า เรามาเริ่มกันใหม่ในปี 2008 และขอให้พบกับความสุขที่แท้จริงในใจนะทุกคน

อ้าววว 3....2....1.... สวัสดีปีใหม่จ้า